11/07/2018

Reisplannen onverwacht gecanceld

Ik ben Valérie, 29 jaar uit Gent. In 2016  besloot ik zo veel mogelijk spullen te verkopen en te vertrekken, ik zag wel waar ik terecht kwam. Zo heb ik bijna 2 jaar rond de wereld gereisd. In Afrika behaalde ik de certificaten om op jachtboten te werken. Mijn plan was om in februari even ‘hallo’ te komen zeggen in België en daarna naar Palma te vertrekken om een job op een boot te vinden. Helaas heb ik mijn avontuurlijke plannen moeten wijzigen en ben ik nog steeds in België.

Gewoon een cyste?

Toen ik vertrok, had ik een bolletje in mijn borst. De gynaecoloog vertelde me dat het een cyste was en dat ik me, zolang hij niet groeit, geen zorgen moest maken. De laatste 3 maanden van mijn reis begon ik te merken dat de cyste enorm gegroeid was. Ik had al een afspraak bij de gynaecoloog voor als ik terug thuis was. Onderweg ontmoette ik mensen die me vertelden dat ze dit ook gehad hadden en gewoon hebben laten wegsnijden. Mijn gynaecoloog zei tijdens de consultatie hetzelfde. Hij vond de ‘cyste’ zo groot dat ze sowieso weg moest. Hij legde snel een operatie vast in het dagziekenhuis zodat ik erna weer weg kon, mijn dromen gaan volgen.

De dag van de ingreep brak aan. Na de operatie lag ik in de kamer te wachten op de dokter om me te ontslaan. Mijn vader was bij me omdat ik na de verdoving niet mocht rijden. Toen mijn gynaecoloog binnen kwam, vertelde hij me dat hij geen goed nieuws had. De cyste bleek een tumor te zijn. Hij vertelde dat hij mijn borst gespaard had en voor de zekerheid wat meer dan nodig weggenomen had. Wat hij erna verteld heeft over verdere onderzoeken, kan ik me helemaal niet meer herinneren. Ik kon het niet geloven en bleef maar denken dat het een grap was. De hele terugweg zaten mijn vader en ik stil in de auto, niet wetend hoe we ons moesten voelen.

Nog meer nieuws

Daarna was het van het ene ziekenhuis naar het andere, het ene onderzoek na het andere. Maar het lastigste was de momenten tussenin waarop ik moest wachten op resultaten. Niet wetend of mijn leven plots, misschien, bijna gedaan kon zijn?

Toen ze iets zagen in mijn hals moest ik nog eens terug onder een scanner. Ze dachten dat ik misschien een hernia had en wilden dit verder onderzoeken. Het bleek een andere tumor te zijn. Een uitzaaiing van de borstkanker. Ik had niet veel tijd om een neurochirurg te kiezen, want de tumor deed mijn nek ineen zakken en ik zou verlamd zijn als ik me niet snel liet opereren. De tumor zat op een van de wervelschijven in mijn hals. Dat schijfje moest er samen met de tumor uit. De tumor maakte het namelijk kapot waardoor mijn nek in elkaar zakte. De operatie zou gebeuren van de voorkant in mijn nek naar mijn hals achteraan. De neurochirurg heeft deze operatie supergoed uitgevoerd en ik ben hier goed van hersteld.

Maar de avond voor de operatie kwam mijn gynaecoloog nog even binnen in mijn ziekenhuiskamer om me te vertellen dat de kanker ook uitgezaaid was naar de okselklieren, en ik na de chemotherapie nog een andere operatie nodig heb: een okselklierontruiming. Ook vertelde hij me dat ze tijdens deze operatie, alle voor de zekerheid, nog wat meer weefsel uit mijn borst wegnemen om zeker te zijn dat alles weg is.

Wil ik kinderen?

Gek genoeg schrok ik niet meer van dit nieuws. Ik verwachte ondertussen al slecht nieuws, want van het ding in mijn hals dachten ze eerst ook dat het geen tumor was, wat het uiteindelijk toch bleek te zijn.

Tijdens mijn herstelperiode, voor de chemotherapie, vroegen ze of ik een kuur wilde volgen om eicellen in te vriezen. Dit was een vraag waarover ik nog nooit nagedacht had: wilde ik kinderen? Het leek me het best om deze optie open te houden, dacht ik.

Deze kuur was lastiger dan ik dacht. Ik kreeg opvliegers, humeurwisselingen … en moest iedere ochtend en avond een injectie in de buik krijgen. Elke twee dagen moest ik bloed laten trekken en een echo laten nemen. De kuur sloeg eerst niet aan en werd in de plaats twee drie weken, waardoor mijn chemo een week was uitgesteld. Maar uiteindelijk hebben ze heel veel eitjes kunnen oogsten, waardoor ik veel kansen kan krijgen op een zwangerschap, als ik dat ooit wil.

Momenteel ben ik bezig met chemotherapie. Daarna volgt de okseluitruiming en krijg ik bestraling. Twee andere therapieën die ze mij willen geven voor de rest van mijn leven, zijn een baxter met HER2-antistoffen en een antihormoonbehandeling. Deze dingen voeden mijn borstkanker. De therapieën helpen de vorming van nieuwe tumoren tegen te gaan. Elke drie maanden moet ik een hartscan laten nemen, omdat de behandeling soms hartproblemen zou kunnen veroorzaken.

Ik wacht ook nog op de uitslag van een genetische test om te zien of borstkanker in de familie zit. Mijn oma heeft ook borstkanker gehad, maar mijn moeder is gestorven toen ik acht was. Omdat we het van haar dus niet weten, stelde de dokter voor om zo’n test te doen.

Zo graag vrij zijn

De chemo verdraag ik nog vrij goed, al geeft die vervelende bijwerkingen en steelt die al mijn energie! Maar voor mij is de gedachte dat ik onder voortdurende behandeling en controle moet staan het moeilijkst. Ik besef dat ik dankbaar mag zijn voor deze behandelingen zodat ik er nog wat langer kan zijn. Maar het is een hele stap: ik kom van volledige vrijheid, de wereld rond reizen naar onder controle staan en opgevolgd worden.

Tussen februari en nu, juli, is mijn leven plots helemaal veranderd. Mijn plannen moesten gewijzigd worden. Gelukkig leert reizen je hier wel goed mee omgaan. Tijdens het reizen veranderen plannen voortdurend. Dat heeft me ook geholpen om dingen te relativeren. Wat ik al gezien en ervaren heb, kan niemand me nog afnemen. Die ervaringen geven me de energie om deze strijd aan te gaan! En tijdens rustperiodes tussen de chemo’s door probeer ik nog steeds wat rond te reizen, al gebeurt dit nu wel op een rustigere manier.

Het is ongelooflijk mooi om te zien hoe alle mensen van overal je steunen als je ziek wordt. Ook mensen van wie je het nooit zou denken of die je misschien al wat vergeten was. Dit toont nog eens hoe ‘menselijk’ mensen zijn met elkaar en dat dat hartje werkt van iedereen :).

Valérie

Volg je graag het verhaal van Valérie? Volg dan haar blog